Strategie: de prijzen van de producten die tussen ketens vergelijkbaar zijn licht verhogen en de stijging sterker doordrukken voor de niet-vergelijkbare producten

De goedkoopste producten zijn vandaag de dag vaak de meest gezochte door de consumenten. Omdat ze onmogelijk alle prijzen kunnen vergelijken, vertrouwen de consumenten op de merken en ketens die van zichzelf zeggen dat ze de goedkoopste zijn. Ja, maar soms zijn daar precies de producten die de sterkste prijsstijgingen kennen. Zo zijn er ketens die voor rijst zowel als voor pasta's niet terugschrikken voor het ruim verhogen van de prijs van de eerste prijzen en van het winkelmerk (distributeurmerk) wanneer de prijs van de nationale merken daalt of (even) laag blijft. De stijging kan verklaard worden door de grotere prijsgevoeligheid van de eerste prijsproducten of van distributeurmerken. Maar zulke verschillen laten twijfel bestaan over de grootte van de marges die de nationale marges opstrijken die hun prijzen zo spectaculair kunnen verlagen of over de geloofwaardigheid van ketens die lagere prijzen aankondigen en tegelijk de prijzen verhogen.

Rijst

Pasta's

Tweede strategie: de productsamenstelling veranderen

Labels verlagen de te halen niveaus opdat producten gelabeld zouden kunnen worden. Zo zien we in de vleesetikettering dat het volstaat om elke verwijzing naar de aanwezigheid of niet van GGO's (genetisch gemodificeerde organismen) te laten wegvallen. Merken vervangen de melk door (minder dure) poedermelk, kwaliteitsoliën door goedkopere oliën van mindere kwaliteit, zoals palmolie. De minder dure grondstoffen liggen aan de basis van de eerste prijsproducten. Dat bijzonder verderfelijke proces werd bestudeerd door het OIVO, dat heeft aangetoond dat deze strategie door tal van ketens wordt toegepast.

Derde strategie: het gewicht veranderen om de prijsstijging te verdoezelen

Er zijn producten die gewichtsaanpassingen hebben ondergaan. In de Verenigde Staten werd de inhoud van een verpakking sinaasappelsap van TROPICANA verminderd van 96 FL OZ naar 89 FL OZ. In Europa smelten de chocoladerepen als sneeuw voor de zon... maar hun prijs volgt die evolutie niet. In België beklaagde een consument er zich recent tegenover de pers (La Dernière Heure) over dat het scheerschuim van NIVEA (Aquacool) in juli werd verkocht voor 2,49 euro voor 200 ml en in augustus 2,49 euro kostte voor 150 ml. In Frankrijk wees het consumentenmagazine "60 millions de consommateurs" op verrassende praktijken, zoals het terugschroeven van het gewicht bij Prince van LU (van 330 g naar 300 g), bij Jockey van DANONE (van 1.000 g naar 850 g), bij DANETTE (125 g maar gekocht per 16, weegt 115 g), bij AMORA waar het gewicht van een verpakking klassieke azijn van 500 ml naar 450 ml afnam, terwijl de prijs van 1,41 euro naar 1,95 euro steeg.

In een Carrefour in de buurt van Namen heeft de uitgever Sud presse vastgesteld dat een pak met 8 zakjes mini-BN met melkchocolade voorgesteld werd als de superbuitenkans met zijn stempel “format économique” (spaarzaam formaat): prijs per kilogram = 10,27 €, terwijl twee pakjes mini-BN in de rekken te koop werden aangeboden tegen 9,27 €/kg, d.i. een euro goedkoper! De macaroni van Panzani in pakjes van 500 gr kosten 2,30 € per kilogram, terwijl het pak van een kilogram voor 2,36 € verkocht wordt. Nog andere producten kunnen duurder blijken te zijn in een grote dan in een kleine verpakking. Enkele voorbeelden: Cif Oxygel met sinaasappelgeur, Frolic met rundvlees, zoetzure augurken van het merk Carrefour, mayonaise van Calvé, snelkookrijst van Bosto, enz.

Vierde strategie: samengebundeld of voorverpakt verkopen

Door een vergelijking te maken van de voorgestelde prijzen van een product alleen of van samengebundelde of voorverpakte producten, kan de consument soms tot verrassende ontdekkingen komen.